Zajdel: Opis | Regulamin | Nominacje | Laureaci

Statuetka nagrody im. Janusza A. Zajdla

Nagroda im. Janusza A. Zajdla - Najbardziej prestiżowa z przyznawanych w Polsce nagród. Została stworzona w roku 1984 w Łodzi jako Nagroda Fandomu Polskiego "Sfinks". Nagrodę przyznawało jury złożone z przedstawicieli wszystkich klubów polskich, oraz osób fizycznych, które wpłaciły na konto nagrody minimalną sumę. Po raz pierwszy przyznana została w 1985 roku na Polconie w Błażejewku. W związku ze śmiercią pierwszego laureata nagrody - Janusza A. Zajdla - nagroda zmieniła nazwę na obecną (funkcjonuje również nazwa "Zajdel"). Od roku 1990 laureaci wyłaniani są drogą głosowania uczestników Polconu. Jednak nominacje do nagrody mogą zgłaszać wszyscy sympatycy polskiej fantastyki - zupełnie niezależnie od obecności na Polconie.
Nagroda przyznawana jest w kategorii powieści (o objętości minimum 150 stron znormalizowanego maszynopisu), a od roku 1992 także w kategorii opowiadania. Decyzja ta spowodowana była specyfiką polskiego rynku książki fantastycznej (zdarzało się, że w roku wychodziło parę ledwie powieści, i to niespecjalnie dobrych), a także niezadowoleniem z powodu nierównego traktowania powieści i opowiadań - zwłaszcza, gdy któreś z opublikowanych opowiadań uznawano za majstersztyk, ale nie można było przyznać nagrody ze względu na limit objętości. Nagroda przyznawana jest co roku na największym polskim konwencie - Polconie. Od roku 1991 oprócz dyplomu laureaci nagrody otrzymują statuetkę autorstwa Wiesława Bielaka.
Sposób przyznawania nagrody, pomimo długiego "stażu", ciągle budzi kontrowersje; przykładem są ataki jednego z pism w 2000r. i niektóre komentarze wygłaszane przy tworzeniu nowej nagrody w 2003r.